บทความไว้อาลัยต่อความผิดพลาดของตัวป้าเอง

ความผิดพลาดในครั้งนี้ ป้าเสียใจมาก จนแทบจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ แต่ด้วยความช่วยเหลือของเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่คอยให้กำลังใจ ตักเตือน ให้สติ ก็ทำให้ป้าได้คิดและพยายามผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ ถึงตอนนี้ถึงจะยังผ่านไปไม่พ้น แต่ก็ไม่ฟูมฟายเหมือนก่อนแล้ว

ป้าพยายามคิดในแง่บวก แล้วคิดถึงครอบครัว คิดถึงคนรอบข้างที่เขาห่วงเราให้มากขึ้น เอาความทุ่มเทที่ป้าเคยเทพลาดไปเมื่อคราวก่อน มาเทให้กับคนเหล่านี้ เพื่อที่จะได้ตอบแทนที่เขายังยืนอยู่ข้างๆป้า ไม่ทิ้งป้าไปไหน

ส่วนคนที่ทำให้ป้าผิดหวัง และเสียใจ ป้าขออโหสิกรรมให้ ขอให้จบกันที่ชาติหนี้ ชาติหน้าก็ขออย่าตามมาจองเวรกันเลย ส๊าธู๊

ปล. บ่นไปงั้นๆแหละ ตอนนี้เริ่มจะลั๊นลาแล้ว

ปล.๒ ขอความกรุณาคอมเม้นท์ด้วยคำสุภาพน่ะค่ะ

ปล.๓ Mazda จ๋า ป้ามาแว๊ววว -*-

ปล.๔ ขอขอบคุณ พี่ย้ง น้องขนม น้องน๊อต น้องภัทร คุณป้าขา และท่านอื่นๆอีกมากมายที่คอยเป็นห่วงป้า ขอขอบคุณจากใจค่ะ

ส่วนลึกของหัวใจฉันยังมีเธออยู่กับฉันทุกช่วงเวลา
ไม่ว่าทุกข์  สุข  หรือเหงา  เธอยังอยู่กับฉันเสมอ
ถึงแม้ว่ามันเป็นแค่ “ความรู้สึกที่ฉันมี”
แต่ฉันก็ยังภูมิใจที่ฉันยังสามารถเก็บความรู้สึก ๆ ดี ๆ

ที่เธอเคยให้ไว้กับฉัน ฉันยังจำวันแห่งความสุขของเราได้
ถึงแม้ว่ามันเป็นช่วงเวลาที่สั้น ๆ แต่ฉันจะขอจดจำมันไปตลอด
ถึงแม้ว่าคนข้าง ๆ ฉันตอนนี้มันไม่ใช่เธอ…
แต่ฉันก็จะยังคงขอเก็บเธอไว้ในส่วนลึกของหัวใจของฉัน
ฉันอาจจะเคยเสียใจ  ร้องไห้  ทรมาน  เหงา…
เวลาที่เธอจากไป….
แต่ฉันจะลบสิ่งเหล่านั้นออกไป..
ฉันจะเก็บ  “ความสุข”  ไว้กับฉันตลอดไป
เรามีสิทธิ์เลือกที่จะเก็บความรู้สึกดี ๆ และเลือกที่จะลบ
ความทรงจำที่ไม่ดีออกไปได้
และฉันจะเก็บสิ่งดี ๆ ให้อยู่กับฉันไปตราบนาน
แม้ว่าวันนี้ หรือวันต่อไป ไม่มีเขาอยู่ข้างกายแล้ว
อย่างน้อย ก็ขอให้จดจำวัน-ช่วงเวลาดีๆ เอาไว้

เกริ่นนำ

ตอนนี้ป้าเหลือหนี้ประมาณ 100000++

จากยอดหนี้ประมาณ 300000++

หนี้ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นตั้งแต่ป้ายังทำงานประจำ เป็นพนักงานฝ่ายผลิตในโรงงานอุตสาหกรรม ซึ่งตอนนั้นป้าได้เงินเดือน + โอที ก็ประมาณ 12000 บาท แต่ว่าก็ไม่พอกับรายจ่าย เพราะค่าครองชีพที่สูงมากและบวกกับสิ่งเร้าต่างๆรอบตัวด้วย ทำให้ป้าก่อหนี้เพิ่มจากหลักพัน เป็นหลักแสน ในเวลาไม่ถึงปี = =”

และหลังจากป้าได้รู้จักการหาเงินผ่านการทำงานอินเตอร์เน็ต ซึ่งได้มากกว่าเงินเดือนของป้า ณ ตอนนั้น ในใจป้าก็คิดอยากจะใช้หนี้ก้อนนี้ให้หมดโดยไว แต่พอเอาเข้าจริง ป้าก็ทำไม่ได้ แถมก่อเพิ่มขึ้นมาอีก ซื้อ นั่น นู่น นี่ และใช้จ่ายอย่างสุรุ่ย สุร่าย เพราะคิดว่า เดี๋ยวเราก็หาได้

ณ เวลานั้น ป้าได้ลาออกจากงานประจำ และมาทำงานตรงนี้เต็มตัว สี่เดือนแรกหลังจากลาออก ป้ามีรายรับประมาณ 200000 บาท ซึ่งป้าน่าจะเอาไปใช้หนี้ที่มีอยู่ แต่เปล่าเลย ป้าเอาไปซื้อของที่ไม่จำเป็น หรือของที่กำลังได้รับความนิยมในขณะนั้นจนหมดสิ้น

ทำให้ป้าโดน คนที่รักป้า สวดภาณยักษ์ ให้ฟังเลย = =’

พอเดือนที่ 5 ป้าก็มีรายรับเพิ่มมากขึ้น ตอนนั้นป้าเริ่มจริงจังกับการใช้หนี้แล้ว ก็เริ่มใช้มาเรื่อยๆ ค่อยๆปิดบัตรต่างๆทีละใบ แต่ก็ไม่วายไปก่อเพิ่ม เพราะความคิดเดิมๆ คือ “เดี๋ยวเราก็หาได้”

พอเดือนที่ 9 การทำงานในแบบเดิมๆเริ่มไม่ได้ผล ป้าก็เริ่มเขว เพราะรายจ่ายยังค้างอยู่อีกมาก แต่ก็พยายามใช้คืนมาเรื่อยๆ และพยายามมองหาช่องทางทำกินใหม่ๆเพิ่มเข้ามา ทำให้มีรายรับกลับเข้ามาบ้าง ถึงจะไม่เยอะเหมือนเก่า แต่ก็ดีกว่าไม่มีเลย

และหนี้สิน ณ วันที่เขียน มีดังนี้

Easy Buy = 45000

Credit KTB = 25000

Credit KTB = 18000

Credit KTB = 8000

Credit Lotus = 20000

โอ๊ววว เยอะแฮะ

ทั้งหมดนี้ัยังไม่รวมกับที่ยืมญาติพี่น้องอีกน่ะ ส่วนนั้นมีเมื่อไหร่ค่อยไปใช้คืน แหะๆๆๆ

แผนการใช้หนี้

คือ

ปิดบัตร Easy Buy 45000 ก่อนเป็นอันดับแรก เพราะเจ้าหนี้โหดมากกกกกกกกก และจะไม่กลับไปใช้อีก (ถ้าไม่จำเป็น = =’)

ปิดบัตรเครดิตตามลำดับ หนี้น้อยสุด ไปหาหนี้มากสุด โดยไม่ให้เสียประวัติ ก็คือการจ่ายขั้นต่ำนั่นแหละ

หนี้บัตรทั้งหมดนี้ ป้าตั้งเป้าไว้ว่าจะใช้เวลาไม่เกิน 1 ปีต้องหมด และจะได้ใช้หนี้คนรอบข้างต่อไป

ปล. หลังจากหมดหนี้แล้ว จะพิจารณาก่อหนี้เพิ่ม 55+

ปล.2 จงห้ามใจตัวเอง (ท่องไว้ๆๆ)

ปล.3 อย่าเชื่อหมดน่ะ อิอิ