และแล้วก็ถึงวันนี้จนได้

วันที่เราได้สิ้นสุดความเป็นลูกจ้าง ที่เป็นมายาวนานนับตั้งแต่จบมัธยมศึกษาตอนต้น (ม.3) แต่จะว่าไปการเป็นลูกจ้างก็สอนเราได้หลายๆอย่าง ได้พบเจอผู้คนจากทั่วทุกสารทิศ และประสบการณ์ใหม่ๆที่เราไม่เคยรู้จักหรือหาไม่ได้ในโลกของการศึกษา และที่สำคัญเราก็ได้เพื่อน เพื่อนซึ่งมาจากหลากหลายจังหวัด หลากหลายแนวคิด ทำให้เราไม่โดดเดี่ยวเวลาทำงาน และเป็นที่ปรึกษายามที่เราหาทางออกบางอย่างไม่ได้ เพื่อนๆๆๆๆ เพื่อนร่วมงาน ต่อจากนี้ไปเราก็ไม่ได้เจอเพื่อนเหล่านี้ในสถานที่เิดิมอีกแล้ว เพราะเราได้ตัดสินใจยุติบทบาทของเราอย่างสิ้นเชิงแล้ว และไม่คิดจะหวนกลับไปอีก เพราะเราได้ค้นพบงานที่เรารักที่สุด หลังจากเดินทางค้นหามาตั้งแต่จำความได้ แต่กว่าจะเจอได้ก็อายุเกือบสามสิบ ==” แต่ยังไงก็แล้วแต่ เราก็ได้ค้นพบแล้วถึงจะช้าไปสักนิด ก็ช่างมันเหอะ ดีกว่าไม่เจอเลย

ความทรงจำต่างๆระหว่างที่เราทำงานเป็นลูกจ้างนั้น มีทั้งทุกข์และสุข แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะด้วยความที่เป็นลูกจ้าง เราจะกำหนดบางสิ่งหรือเกือบทุกสิ่งให้กับชีวิตไม่ได้เลย ทุกอย่างต้องขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของนายจ้าง แต่ก็ใช่ว่าลูกจ้างจะเรียกร้องอะไรไม่ได้ กฏหมายก็ยังมีนะ ช่วยคุ้มครองได้ระดับนึงแหละ แต่ก็เอื้อประโยชน์ให้นายจ้างด้วย แต่ก็นะ ปล่อยมันไปเพราะช่วงเวลาเหล่านั้นได้ผ่านไปแล้ว อิอิ